நான் இல்லாத பொழுது

உனதான கண்ணீரில் அலைமோதி
குடைசாய்ந்தது ஒரு கப்பல்
.....
சுறாக்களும்
திமிங்கிலங்களும் நிறைந்த கடலில்
துள்ளி விழுந்த புள்ளிமான் போல
சிக்கித்தவித்தது உனதான ஆன்மா
.....
இருட்டையும் இருட்டையும்
காதலிக்க கற்றுக்கொண்ட
துர்ப்பாக்கிய இரவாக
துப்பாக்கி ஏந்தி தவிக்கும்
உன் விழிகளின் பாரம் சுமந்து
சுக்குநூறாகிக் கிடக்கிறது வானம்
.....
இன்னும் உன்
பெருமூச்சு சுமந்த காற்றுக்கு
விட்டு விட்டு காய்கிறது
நெருப்புக் காய்ச்சல்

- பிரகாசக்கவி
29052015