Thursday, 18 September 2014

நீர் வற்றிய நிலம்

வறண்ட பூமியின்
உலர்ந்தத மேனியை
துலாவி பார்கின்றேன் ...

வனப்பிழந்த கிழவியை போல்
சருமம் ஒட்டிக்கிடக்கிறது !

பருவமங்கையின்
பளிங்குமேனியாய் பளபளத்த
அதன் பருவகாலங்களை எண்ணிப்பார்கின்றேன் ...

இளமையெனும் ஊஞ்சலாய்
இவள்மேனியில் ஊஞ்சலாடிய நதியும்

அதன் ஜதியும்
என் நெஞ்சான்கூட்டில்
இன்னும் தொக்கி நிற்கிறது ...

இவளை ஜொள்ளுவிட்டு
பல்லிளித்த பலரையும்
இன்றிங்கு காணவில்லை !

அவர்கள் எல்லோருக்கும்
குழாய்க்கிணறு என்னும்
காதலிகள் கைவசம் இருப்பதாய்
இவள் வளர்த்த குருவியொன்று
இரங்கல் சொல்லிப்போகின்றது !

பாவம்
மரம்,செடி,கொடி,புற்பூண்டுகலேன்னும்
இவள் தோழிகள்

சூரிய தீக்குளித்து
எலும்பும் தோலுமாய்
அந்திமக்காலங்களை
எண்ணியபடி கிடக்கின்றார்கள் !

திடீரென்று தாகமெடுக்க
அங்குமிங்கும் அலைகின்றேன்

எதிரே
விறகேற்றிய ஒரு வண்டியைத்தவிர
வேறு ஒன்றுமில்லை அங்கு
என் தாகம் தீர்க்க !


- பிரகாசக்கவி -

10/09/2014

No comments:

Post a Comment